ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Ήμουν στ’ αλήθεια ένα τίποτα;

Μετάφραση:

” Μου έλεγαν πως είμαι ένα τίποτα και εγώ τι έκανα; Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί το λένε αυτό σε εμένα , ξεκίνησα να ψάχνω περισσότερο τον εσωτερικό μου κόσμο, έμαθα εμένα και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα δεν ήταν δικό μου και τι έκανα μετά; Ξεκίνησα να μην μου καίγεται καρφί, ειδικά για τους τοξικούς ανθρώπους.”

ΡΕΝΑΛΝΤΑ

Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι ένα τίποτα, κρίμα που κάποιοι αδυνατούν να το καταλάβουν, κρίμα που με αυτόν τον τρόπο μειώνουν οτιδήποτε βλέπουν μπροστά τους, κρίμα που δίνουν πόνο χωρίς λόγο σε κάθε αδύναμο και απροστάτευτο πλάσμα, κρίμα που ζούμε ανάμεσα τους, κρίμα. Αυτό όμως δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ γιατί πολύ απλά, δεν θα σταματήσουν ποτέ να υπάρχουν, θα ζουν ανάμεσα μας, θα μας φερθούν άσχημα, θα μας κάνουν να αισθανθούμε λες και είμαστε ένα αντικείμενο μιας χρήσης που μετά γίνεται ένα σκουπίδι.

Ξέρω πολύ καλά πως είναι αυτό το συναίσθημα και ξέρω επίσης πως σε κάποιους επιδρά αρνητικά και σε κάποιους θετικά ή και τα δυο μαζί. Στην αρνητική επίδραση υπάρχουν δυο κατηγορίες ανθρώπων:

1. Αυτός που μετατρέπεται σε σφουγγάρι και απορροφά όλη την αρνητικότητα των ανθρώπων αυτών, με αποτέλεσμα να προσαρμοστεί στο περιβάλλον αυτό και να γίνει αυτό που νομίζουν οι άλλοι ότι είναι.

2. Αυτός που διψάει για εκδίκηση, αυτός που μετατρέπεται σαν αυτόν που του έκανε κακό, αυτός που ξεσπάει με τον ίδιο τρόπο όπως ξεσπούσαν κάποτε πάνω του.

Στην θετική επίδραση, υπάρχει μόνο μια κατηγορία ανθρώπων αυτοί που μετατρέπουν τον πόνο σε δύναμη, αυτοί που δίνουν υπόσχεση στον εαυτό τους ότι αυτό που έζησαν δεν θα το ζήσει κανένας άλλος.

Η τελευταία κατηγορία είναι ο συνδυασμός των παραπάνω κατηγοριών, δηλαδή να έχεις ξεκινήσει από την θετική επίδραση και να έχεις καταλήξει στην αρνητική ή και το αντίστροφο. Για παράδειγμα, εγώ ξεκίνησα από την αρνητική, ένα παιδί που απορροφούσε όλη την βρώμικη σκόνη και αυτομάτως γινόταν αυτό που νόμιζαν οι άλλοι ότι είναι,να είναι ένα χαζό και προβληματικό παιδί που δεν καταλαβαίνει, να κάνει ότι του λένε ακόμα και για να παίξει χρειαζόταν πρώτα να εκτελέσει εντολές και από ποιους; Από αυτούς που νόμιζαν ότι είναι κάτι παραπάνω σε αυτή την ζωή. Κάποτε μια γυναικά μου είχε πει “θα μείνεις για πάντα έτσι ένα τίποτα, δεν θα πετύχεις ποτέ τίποτα, δεν θα φτάσεις ποτέ ψηλά, γιατί είσαι ένα χαζό παιδί.”

Πίστεψα σε αυτά τα λόγια και έγινα ακόμα πιο χαζό παιδί, πιο χαζό απ’ ότι ήμουν, γιατί ήμουν μόνη μου ένιωθα αδύναμη, κανένας δεν πίστευε σε έμενα, δεν μπορούσα να σηκωθώ και να φωνάξω δυνατά αυτό που ήμουν πραγματικά, αυτό που πραγματικά ήταν η Ρενάλντα, η αληθινή Ρενάλντα, γιατί όλοι είχαν πιστέψει στα λόγια αυτής της γυναίκας.

Μετά ήρθε η συνειδητοποίηση άρχισα να καταλαβαίνω πως το μόνο άτομο που θα σου δίνει κίνητρο για μια ζωή είναι ο ίδιος σου ο εαυτός, δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου δείξει ποιος είσαι πραγματικά, είσαι αυτός που είσαι με τα προτερήματα και τα ελαττώματα σου, κράτα γερά οτιδήποτε αρνητικό σου πουν, βελτίωσε τον εαυτό σου, μόνο δύναμη πάρε από αυτούς τους ανθρώπους.

Όταν ξεκινάς να βγαίνεις από το καβούκι πού τόσο καιρό ήσουν χωμένος, ξεκινάς να πιστεύεις περισσότερο σε εσένα και στις ικανότητες σου, αποκαλύπτεις τον πραγματικό σου εαυτό, δίνεις την δυνατότητα να σε γνωρίσουν και άλλα άτομα άτομα σαν κι εσένα, άτομα που θα σε αγκαλιάσουν για αυτό που πραγματικά είσαι, άτομα που θα σε αγαπήσουν χωρίς να σου ζητήσουν κάποιο αντάλλαγμα, άτομα που θα σε πάνε παραπέρα, άτομα που θα σε κάνουν παντοδύναμο.

Εγώ γνώρισα τέτοια άτομα, αληθινά, πραγματικά άτομα και ειλικρινά το συναίσθημα που σου προσφέρουν είναι απερίγραπτο. Δεν χρειάζεται να έχεις ή να ζητάς πολλά άτομα στην ζωή σου, δεν χρειάζεται να αλλοιώνεσαι και να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που δεν αξίζουν, ανθρώπους που ήρθαν μόνο και μόνο για να σου μεταφέρουν την τοξικότητα τους. Όταν ένας άνθρωπος σε στεναχωρεί, σε μειώνει, σε θεωρεί κατώτερο του, μιλάει συνέχεια για το εγώ του, μην παλέψεις να τον αλλάξεις δεν θα τα καταφέρεις, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να πληγώσεις για ακόμη μια φορά τον εαυτό σου.

Η ζωή κάποιες φορές είναι σκληρή για αυτό και πάντα καλό θα ήταν να αποφεύγουμε να κοιτάμε το περιτύλιγμα, με λίγα λόγια να δώσουμε περισσότερη βάση στις πράξεις κάποιου, στο μέσα του, στις πληγές του, να μην κατακρίνουμε και να βοηθάμε περισσότερο, γιατί σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε έστω και μια μικρή βοήθεια μπορεί να κάνει θαύματα στην ψυχή κάποιου.

3 comments

  1. Ένιωθα κάτι παρόμοιο,
    Δεν ήμασταν καλά οικονομικά και δυσκολευόταν οι γονεις μου να μου παρέχουν φροντιστήριο και οι καθηγητές με νόμιζαν για χαζή ότι δεν καταλαβαίνω και τέτοια. Και βλέπω ότι μπορώ και εγώ να βγω νικήτρια. Όπως εσύ. Σε ευχαριστώ. Άννα

Απάντηση

Language
Αρέσει σε %d bloggers: